یادداشت‌های یک طلبه

یادداشت‌های یک طلبه

گاهی مطلبی تأثیرگذار می‌خوانم؛ سخنانی حکیمانه می‌شنوم؛ با نکاتی جالب مواجه می‌شوم ...
اینجاست که حیفم می‌آید این مطالب را از دست بدهم؛ نمی‌خواهم فراموششان کنم؛
و البته دوست دارم دیگران نیز از این مطالب بهره‌مند شود.
مخصوصاً اگر این مطالب، کلام‌الله باشند؛ یا فرمایشات معصومین علیهم‌السلام باشند.
چراکه خودشان فرموده‌اند:
إِنَّ حَدِیثَنَا یُحْیِی الْقُلُوب: حدیث ما دل‌ها را زنده کند...
این وبلاگ وسیله‌ای است برای این هدف تا چنین مطالبی ثبت‌شده و منتشر شوند.

طبقه بندی موضوعی


تلاوت کنندگان آیات قران کریم متفاوت هستند؛ عده‌ای فقط روخوانی می‌کنند و توجهی به معانی و مفاهیم آیات ندارند؛ و عده‌ای نیز علاوه بر تلاوت آیات الهی به مفاهیم آیات نیز توجه دارند.

خود کسانی که به مفاهیم آیات توجه دارند نیز یکسان نیستند؛ انسان‌های پرهیزکار طوری آیات را تلاوت می‌کنند که گویا قرآن در حین تلاوت بر آنان نازل می‌شود و خود را مخاطب کلام الهی می‌دانند؛ به همین دلیل وقتی آیات رحمت را می‌خوانند دل‌شاد می‌شوند و وقتی آیات عذاب را می‌خوانند محزون می‌گردند.

 

امیرالمؤمنین علیه‌السلام در ضمن بیان اوصاف متقین فرمودند:

«أَمَّا اللَّیْلَ فَصَافُّونَ أَقْدَامَهُمْ تَالِینَ لِأَجْزَاءِ الْقُرْآنِ یُرَتِّلُونَهَا تَرْتِیلًا یُحَزِّنُونَ بِهِ أَنْفُسَهُمْ وَ یَسْتَثِیرُونَ بِهِ دَوَاءَ دَائِهِمْ فَإِذَا مَرُّوا بِآیَةٍ فِیهَا تَشْوِیقٌ رَکَنُوا إِلَیْهَا طَمَعاً وَ تَطَلَّعَتْ نُفُوسُهُمْ إِلَیْهَا شَوْقاً وَ ظَنُّوا أَنَّهَا نُصْبَ أَعْیُنِهِمْ وَ إِذَا مَرُّوا بِآیَةٍ فِیهَا تَخْوِیفٌ أَصْغَوْا إِلَیْهَا مَسَامِعَ قُلُوبِهِمْ وَ ظَنُّوا أَنَّ زَفِیرَ جَهَنَّمَ وَ شَهِیقَهَا فِی أُصُولِ آذَانِهِمْ‏»[1]

پرهیزکاران کسانی هستند که وقتی شب فرا می‌رسد (براى نماز) برپا ایستاده و آیات قرآن را با تأمّل و اندیشه مى‏خوانند و با خواندن و تدبّر در آن خود را اندوهگین مى ‏سازند و به وسیله آن به درمان درد خویش کوشش دارند (از خواندن و عمل به قرآن چاره رهائى از عذاب و سختى رستخیز را مى‏جویند). پس هرگاه به آیه ‏اى برمیخورند که آنان را به شوق آورده و در آن امیدوارى است (و پاداش نیکوکارى را بیان می‌کند) به آن طمع مى‏نمایند و با شوق به آن نظر می‌کنند، مثل اینکه پاداشى که آیه از آن خبر مى‏ دهد در برابر چشم ایشان است و آن را مى‏ بینند؛ و هرگاه به آیه ‏اى برمیخورند که در آن ترس و بیم است (و از کیفر بد کارى سخن مى ‏گوید) گوش دلشان را به آن مى‏ گشایند، چنانکه گویا شیون و فریاد (اهل) دوزخ در بیخ گوش هایشان است.[2]

 

در حالات حضرت امام رضا علیه السلام نیز روایت شده که:

«کَانَ یُکْثِرُ بِاللَّیْلِ فِی فِرَاشِهِ مِنْ تِلَاوَةِ الْقُرْآنِ فَإِذَا مَرَّ بِآیَةٍ فِیهَا ذِکْرُ جَنَّةٍ أَوْ نَارٍ بَکَى وَ سَأَلَ اللَّهَ الْجَنَّةَ وَ تَعَوَّذَ بِهِ مِنَ النَّار»[3]

آن حضرت شب‌ها وقتی به بستر خواب می‌رفت، بسیار تلاوت قرآن م ى‏کرد و هر گاه به آیه‏ اى که در آن ذکرى از بهشت یا دوزخ بود می‌رسید، می گریست و از خداوند درخواست بهشت می‌کرد و از آتش دوزخ به او پناه می‌برد.



[1] نهج البلاغة (للصبحی صالح)؛ خطبۀ 193

[2] ترجمه و شرح نهج البلاغة (فیض الإسلام) ؛ ج‏3 ؛ ص615

[3] عیون أخبار الرضا علیه السلام ؛ ج‏2 ؛ ص182

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی