بهار در زمستان!

در فصل بهار طول مدت روز به سرعت زیاد می‌شود، زمین گرم می‌شود و گیاهان شروع به رشد کردن می‌کنند. برف‌ها آب می‌شوند و رودها به جریان می‌افتند و نزول باران افزایش می‌یابد. یخبندان در مناطق سردسیر کمتر می‌شود و در مناطقی که آب و هوای سردسیری ندارند، دمای هوا به سرعت افزایش می‌یابد.

بی‌جهت نیست که «زمستان» را بهار مؤمن نامیده‌اند؛ شب‌هایش برای شب‌زنده‌داری و عبادت طولانی‌تر، فرصت رشد معنوی مثل رشد گیاهان زیادتر، گناهان مثل آب شدن برف زمستانی، ریخته می‌شوند، یخبندان قلب و قساوت ناشی از گناهان از بین می‌رود، باران رحمت و آمرزش الهی مثل باران بهاری جاری می‌شود، روح انسانیت و بندگی مثل رود در کالبد انسان جاری شده  و درجات ایمان و کمالات مثل دمای هوا به سرعت افزایش می‌یابند! شب یلدا بهانه‌ای است برای استفاده از فرصت معنوی زمستان.

حضرت امام جعفر صادق علیه‌السلام فرمودند: «الشِّتَاءُ رَبِیعُ الْمُؤْمِنِ یَطُولُ فِیهِ لَیْلُهُ فَیَسْتَعِینُ بِهِ عَلَى قِیَامِهِ وَ یَقْصُرُ فِیهِ نَهَارُهُ فَیَسْتَعِینُ بِهِ عَلَى صِیَامِهِ» (زمستان، بهار مؤمن است، شبش طولانی بوده و کمکی برای عبادت شبانه است، روزش کوتاه است و کمکی برای روزه گرفتن است).

ابن بابویه، محمد بن على (شیخ صدوق ره)، الأمالی، ص 237؛ 1جلد، کتابچى - تهران، چاپ: ششم، 1376ش.