نعمت بزرگی به نام «اتّحاد»
دوشنبه, ۱۴ بهمن ۱۴۰۴، ۰۹:۲۴ ب.ظ
اتّحاد، الفت و برادرى میان مؤمنان، آنقدر با ارزش است که خداوند در قرآن کریم آن را نعمتى الهى براى مؤمنان و آیهای از آیات الهی معرفی کرده و میفرماید:
«وَ اذْکُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَیْکُمْ إِذْ کُنْتُمْ أَعْداءً فَأَلَّفَ بَیْنَ قُلُوبِکُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً وَ کُنْتُمْ عَلى شَفا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَکُمْ مِنْها کَذلِکَ یُبَیِّنُ اللَّهُ لَکُمْ آیاتِهِ لَعَلَّکُمْ تَهْتَدُونَ»[1] (نعمت خدا را بر خود به یاد آورید، آنگاه که دشمن یکدیگر بودید، پس میان دل هاى شما الفت انداخت و در سایه نعمت او با هم برادر شدید؛ و بر لب گودالى از آتش بودید، پس شما را از آن رهانید. اینگونه، خدا آیات خود را براى شما بیان مى کند، باشد که هدایت یابید).[2]
عبارت «اذْکُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَیْکُمْ» (نعمت خدا را بر خود به یاد آورید) بر اهمیت این نعمت بزرگ میافزاید؛ چرا که این عبارت بیانگر این مطلب است که اتّحاد و همدلى مؤمنان، نعمتى شایسته یادآورى است.
به یاد آوردن این نعمت بزرگ نیز باید ملازم با سپاسگذاری از خداوند باشد؛ چراکه سپاسگذاری از نعمتهای خدا علیالخصوص نعمت بزرگ اتحاد و برادری میان مؤمنان، دستور قرآن و حکم عقل و فطرت است. در آنجا که میفرماید «فَاذْکُرُونی أَذْکُرْکُمْ وَ اشْکُرُوا لی وَ لا تَکْفُرُونِ»[3] (پس مرا یاد کنید تا شما را یاد کنم، و براى من سپاس بگزارید و ناسپاسى من نکنید).
[1] آل عمران (3): آیه 103
[2] ترجمه مرکز فرهنگ و معارف قرآن
[3] البقرة (2): آیه 152
